کمدی وودی آلنی: یادداشت پرویز جاهد

«پالتو شتری» مهدی علی میرزایی؛ روشنفکران متوهم
«پالتو شتری»، تجربه تازه و متفاوتی در ژانر کمدی و طنز ایرانی است که با رویکردی انتقادی و طنزآمیز به وضعیت فرهنگی جامعه ایران ساخته شده. فیلم از یک سو هجویهای بر فضای روشنفکری متظاهرانه و توهم زده امروز ایران است که درگیر بحثهای فلسفی و روشنفکرانه قلابی در کافی شاپها و دانشگاه هاست و از سوی دیگر، به نقد بورژوازی نوکیسه و قلابی میپردازد که گرفتار سنتهای عقب مانده و خرافات و جادو جنبل است. کوهیار، نویسندهای خودشیفته، متکبر و متوهم است که خود را فیلسوف و دیگران را میانمایه میپندارد و اندیشههای زن ستیزانه نیچه را دنبال میکند و معتقد است که زن انفعال محض است. اما دوست او فرید که راوی داستان است، آدم آس و پاس و بیپول اما منطقی و واقع بینی است که رفتار متظاهرانه و نارسیستی کوهیار را تحمل نمیکند و مدام با هم در ستیزند. روایت خطی است که از دید یک راوی واحد یعنی فرید بیان میشود و لحن شوخ طبعانه و بازیگوشانهای دارد که متأثر از کمدیهای وودی آلنی است. ...

«پالتو شتری» در میان کمدیهای سخیف و مبتذلی که این روزها بر پرده سینماهای ایران خودنمایی کرده، کمدی قابل دفاعی است که هوشمندانه ساخته شده و بدون توسل به شوخیهای جنسی رکیک و مبتذل، روایت شیرین و بازیگوشانه خود را پیش میبرد.

پرویز جاهد : منبع : روزنامه ایران

لحن فیلم پالتو شتری...