لحن فیلم پالتو شتری

مصاحبه مهدی علی میرزایی با روزنامه جام جمتوسط : didaremroozدر: سهشنبه, 31 ژانویه 2023, 20:26 ب.ظدر: اخبار, اخبار روز, فرهنگ و هنر, مصاحبه و گفتگوچاپ ایمیلدر سینمای ایران کمتر کارگردانی است که مثل مهدی علی میرزایی برای بهتر شدن، پلهها را آرام آرام طی کرده باشد. حالا اینکه «پالتو شتری» تمام توقعمان از مهدی علی میرزایی نیست، بحث دیگری است. پالتو شتری، بدون شک نمیتواند چشمانداز روشنی در گیشه داشته باشد، اما علی میرزایی کارش را بلد است و به همین علت این فیلم یکی از بیحاشیهترین پروژههای سینمایی در سالهای اخیر است. او در این اثر بیشتر از بازیگران شناخته شده استفاده کرده و کوشیده تا در فضایی واقعگرایانه داستان یک دانشجوی فلسفه را روایت کند که یک پالتوی شتری رنگ از پدرش به ارث برده اما این پالتو برای او دردسرساز شده چون هر وقت آن را میپوشد فکرهای وسوسهآمیزی به سرش میزند. بهبهانه اکران عمومی این فیلم پای صحبت مهدی علی میرزایی نشستیم که حاصل این گفتوگو در ادامه میآید.شما سالها در عرصه فیلمنامهنویسی سینما حضور داشتید، چطور شد که از فیلمنامهنویسی به کارگردانی عبور کردید؟با وجود این که سینما رشته تخصصی محسوب میشود و هرکسی باید در رشته تخصصی خودش به کارگرفته شود اما الان تقریبا این تغییر نقشها یا بهاصطلاح شما عبورها در همه جا دیده میشود. بارها دیدهایم فیلمبردارها، بازیگران، تدوینگرها، گریمورها و در بعضی موارد بچههای تولید و تدارکات بهدلایل مختلف سمت کارگردانی رفتهاند. ظاهرا منعی هم نیست، چون ظاهرا جور کردن سرمایه و توانایی اقناع دیگران از مهمترین گامهای نشستن روی صندلی کارگردانی است. در این بین ممکن است مهارتهای فنی ــ هنری هم باشد یا نباشد. این رویه در د لحن فیلم پالتو شتری...ادامه مطلب

یادداشتفیلمکاملیا توانگر؛ کارشناس ارشد فلسفهپس از دیدن پالتو'>پالتوشتری'>شتری، نخستین چیزی که توجهم را جلب کرد، نام فیلم بود. در واقع نام فیلم، کلیدی برای یافتن جهان اثر است. اگرچه در ابتدای فیلم اشاره میشود که کوهیار کهندژ، شخصیت متفرعن و منفی داستان، این پالتو را از پدرش به ارث برده و زمانی که او قصد میکند کار خطایی انجام دهد آن را میپوشد، اما در ادامه ارجاعات چند باره فیلم به نیچه و سرگذشت او، ذهنم بهسوی تمثیل و استعاره معروف نیچه رفت. اهالی فلسفه از نمادپردازی نیچه در مورد شتر باخبرند. نیچه در مقدمه کتاب، چنین گفت، زرتشت، مراحل دگردیسی و رشد آدمی را به 3 مرحله تقسیم میکند و بر هر کدام نامی مینهد. مرحله شتر بودن، مرحله شیر شدن و مرحله تبدیل شدن به کودک.در مرحله اول، شتر سمبل حیوان مطیع و بارکشی است که زانو میزند تا بار اخلاقیات و باید نبایدهای اجتماع، تاریخ و فرهنگ را بر دوشش بگذارند. اژدهایی که بر او مسلط است «تو - باید» است. حمال است، زحمت میکشد، رنج میبرد و خالی از نشاط، صحرانوردی میکند و این اخلاقی بودن کورکورانه را ارزشی مضاعف میداند. در این مرحله شتر بودن به این معناست که فرد بهرغم وجود زندگی اخلاقی و رعایت مسائل ظاهری اما درون خود از اخلاقی بودن لذت نمیبرد. اگر شتر با دانش و خودسازی در گوشهای از صحرا دچار دگردیسی شود، به مرحله شیر شدن میرسد. او متوجه میشود که ارزشهای تقلیدی، نشاط زندگی را از وی گرفته است. او به مرحله «من - میخواهم » وارد میشود.طبیعتا فصل شیر شدن و طغیان برای هرکدام از ما متفاوت بوده است. برخی از ما این مرحله را در آغاز جوانی و برخی دیگر در سالهای میانسالی تجربه میکنیم. اما این آخرین مرحله نیست بلکه مرحله نهایی مرحله رستگاری معصومیت است؛ لحن فیلم پالتو شتری...ادامه مطلب

در این مطلب قصد داریم به نقد و بررسی فیلم پالتو شتری به کارگردانی مهدی علیمیرزایی و بازی سام درخشانی، بانیپال شومون و بهاره کیانافشار بپردازیم.سینمای کمدی ایران برای پوستاندازی و احیای مجدد به دو عنصر حیاتی نیاز دارد؛ خلاقیت و مضامین تازه. ترکیب این دو عنصر میتواند سینمای کمدی ایران را از ورطه هولناکی که درون اُفتاده است نجات دهد. کارگردانانی که سراغ ساخت فیلم کمدی میروند باید بدانند با خنداندن تماشاگر به هر قیمتی نمیتوانند اثری ماندگار خلق کنند. برای خلق یک کمدی ماندگار بیش از هر چیز به استفاده خلاقانه از مضامین تازه نیاز است. این درست است که فیلمهای کمدی به واسطه گزندگی که دارند همیشه در معرض خطر سانسور هستند. اما در همین فضا هم میشود کمدیهایی ساخت که جز آثار ماندگار سینمای ایران باشد. اجاره نشینها، نان، عشق، موتور 1000، لیلی با من است، مرد عوضی و مارمولک هم در همین فضا ساخته شدند. به نظر میرسد بسیاری از کارگردانان سینمای ایران تنبلی ذاتی خود را با اعتراض به سانسور توجیه میکنند، والا کارگردانانی هم بودهاند که با استفاده از خلاقیت ذاتیشان توانستهاند از سد سانسور عبور کنند و آثار ماندگاری در این ژانر پرطرفدار بسازند. ... مشاهده بیشترژانر کمدی در سینمای ایران همیشه خط شکن بوده است. با فیلمهای ماندگار این ژانر بسیاری از تابوها شکسته و خطوط قرمز جابهجا شدهاند. اگر فیلمهای این ژانر نبود کارگردانان ایرانی حتی در آثار غیرکمدی هم نمیتوانستند سراغ برخی از موضوعات ملتهب بروند. تمام مواردی که درباره آنها صحبت کردیم نشان میدهد ژانر کمدی چقدر برای سینمای ایران مهم است. اما حیف که فیلمسازان ایرانی نتوانستند به اندازه اهمیت این ژانر فیلم کمدی خوب بسازند.کمدی خوب در س لحن فیلم پالتو شتری...ادامه مطلب

فیلم سینمایی پالتو شتری ( POLOCOAT)  در بخش اصلی سودای سیمرغ جشنواره سی و هفت شرکت کرده است و نقد و نظرات بسیار متفاوتی را برانگیخته . برخی آن را تجربه وگامی جدید در سینمای کمدی برشمرده اند و با سینمای وودی آلن مقایسه نموده اند .پالتو شتری فیلمی آسان و فیلمی دشوار است . آسان برای تماشاگری که با ذهنی باز و بدون پیش فرضها ،برای دیدن فیلمی روان و آزاد با روایتی سرخوش و بازیگوشانه به سینما آمده . او در این سطح ازدیدن کشمکش میان دو رفیق  و درگیری مضحک فردی متفرعن با رفیق رندش لذت می برد .در روایت غرق می شود و تا آخر صحنه به صحنه لبخند بر لب دارد .و اما دشوار برای اندیشیدن به مضامین پنهان و منسجم اثر :  مساله تئوریزه کردن خشونت و  وصل کردن توهمات و تمایلات حقیر شخصی و برتری طلبانه  به امر مقدس . تفاسیرفاشیستی  از نیچه ، فهم روسانتیمان ماکس شلر ؛ کینه توزی همراه با حسادت طبقه میانمایه تحصیلکرده نسبت به  مردم عادی ، خشم پنهان شبه روشنفکران  نسبت به بی  اعتنایی و عدم همراهی مردم با آنها و رشک بردن مدعیان فرهیختگی و سواد  به اصالت افرادی که زندگی طبیعی دارند ، فخرفروشی ناشی از خیال زدگی ، ومضامینی از این دست ...دشوار یا آسان ،پالتو شتری فیلمی است که هم می تواند مخاطب عام را درگیر کند و هم برای کسانی که نسبت به سینما سختگیرتر هستند جذاب باشد به همین دلیل با فعال کردن مخاطبین جدید یعنی  مردمی از قشر تحصیلکرده ،پیش بینی می شود این اثر  از فیلمهای پرفروش سال آینده به حساب می آید /یادداشت از محمد توکلی لحن فیلم پالتو شتری...ادامه مطلب

مفهوم «کین توزی» و بحران ذهنی روشنفکری ایرانیسخنراني داريوش آشوري در بخش مطالعات زبان و فرهنگ خاورمیانه دانشگاه لس آنجلس، درباره «رهیافتی به بحران ذهنی روشنفکری ایرانی در پرتو مفهوم کین توزی نزد نیچه و ماکس شلر» داریوش آشوریداريوش آشوري نام داریوش آشوری بیش از چهار دهه است که به فضای روشنفکری ایران راه یافته است. او که در دهه سی همانند اکثر روشنفکران ایرانی گرایش چپ داشت با تالیف کتاب «فرهنگ سیاسی» در دهه چهل که پس از آن بارها تجدید چاپ و به کتابی مرجع تبدیل شد بر سر زبانها افتاد. آقای آشوری در ادامه به ترجمه تعدادی از کتابهای فلسفی نیچه همچون «چنین گفت زرتشت» و «شهریار» ماکیاولی پرداخت که از نام آوران اندیشه در غرب بودند. در این میان داریوش آشوری به مبحث «زبان» هم توجه ویژهای داشت و همچنین با انتشار مجموعه مقالاتش درباره مدرنیته در کتاب «ما و مدرنیت» به بحث رویارویی ایرانیان با مدرنیته هم توجه جدی نشان داد. این متفکر ایرانی، یکشنبه ۲۸ مه به دعوت بخش مطالعات زبان و فرهنگ خاورمیانه دانشگاه لس آنجلس، درباره «رهیافتی به بحران ذهنی روشنفکری ایرانی در پرتو مفهوم کین توزی نزد نیچه و ماکس شلر» سخنرانی کرد. داریوش آشوری که معتقد است «ماکس شلر»، فیلسوف آلمانی، فلسفه اخلاق و روانشناسی تم کار «نیچه» در حوزه تحلیل روانشناسی اخلاق را خیلی خوب درک کرده است، در آغاز این سخنرانی، به تعریف کلمه «روسانتیمان» پرداخت. واژهای که «ماکس شلر» در سال ۱۹۱۲ از آن به عنوان یک ترم تکنیکی وام گرفته از «نیچه» استفاده کرده است. آقای آشوری «روسانتیمان» را «احساس دشمنی نسبت به آنچه کسی به عنوان علت ناکامی خود میشناسد و به سرزنش آن میپردازد، احساس ضعف یا حقارت و چه بسا حسادت در برابر علت ناکامی خود، که لحن فیلم پالتو شتری...ادامه مطلب